Ok. Goed nieuws voor mij, super natuurlijk, daar valt geen spelt tussen te krijgen en ik geniet ervan met volle teugen. Maar, dat betekent ook een nieuwe fase. Door mijn ziekte heb ik een hoop nieuwe mensen leren kennen, ook medekankerpatiënten. Waar ik nog nooit over heb nagedacht maar waar ik nu achter kom, is dat daar ook mensen bij zijn die op een dag plotseling een slechte uitslag krijgen. Voor wie uitslagdag niet eindigt met opluchting en champagne maar met een nieuwe opgave, vol onzekerheid.

Terwijl ik op de fiets zat naar de slijter voor bubbels om mijn goede nieuws nog maar eens te vieren en voor het stoplicht snel even mijn Facebook checkte, las ik slecht nieuws. Iemand die ik nog niet zo goed ken, maar waar ik een aantal keer heel fijn contact mee heb gehad het afgelopen jaar, schreef dat artsen haar verteld hebben dat ze niets meer voor haar kunnen doen.

De wereld stond even stil, terwijl het verkeer op de Stadhoudersweg gewoon door raasde. Een enorm schuldgevoel overviel me, de blijdschap maakte direct plaats voor een brok in mijn keel en voor het eerst besefte ik hoe oneerlijk kanker is. Het is een ordinaire loterij; die wel, die niet. Over eerlijkheid en kanker heb ik altijd een duidelijke mening gehad, ook op de grote oebidoebie-waaromvraag is mijn antwoord helder: ‘daar krijg je nooit een antwoord op dus flikker op met die vraag’. Maar terwijl het stoplicht op groen sprong en ik in beweging kwam, hoorde ik het mezelf toch echt zeggen.

Ondanks dat ik het vermoeden heb dat zij haar weg wel vindt en die anders wel aanlegt, bruggen bouwt en nieuwe bronnen aanboort in haar nieuwbouwwijk van kankerstad, gun ik haar de kortste weg naar huis, naar thuis. Waar veilig, later en onbezorgdheid de gewoonste zaak van de wereld zijn.

Natuurlijk, kanker hebben biedt kansen, schept mogelijkheden, opent deuren, maar wat vind je daarvan en kun je daarmee als je bent aangekomen in een volgend stadium? Wat ga je zeggen als mensen vragen hoe het met je gaat? En wat ga je doen?

Terwijl deze vragen door mijn hoofd schoten als vuurpijlen, realiseerde ik me ook dat dit geen vragen zijn, als het over jezelf gaat. Als je zelf ziek bent, dan heb je je eigen questes, je eigen levensvragen, je eigen antwoorden. En niemand, maar dan ook niemand die dat met je deelt. Dat maakt ziek zijn soms ook heel eenzaam. Laatst las ik ergens dat kanker niet bepaalt wie je bent maar dat het laat zien wie je werkelijk bent. Ook aan jezelf, zou ik daaraan willen toevoegen.

Deze dappere vrouw is toch op vakantie gegaan, met dit nieuws nog nagalmend in haar oren is ze in het vliegtuig gestapt. Ik stel me voor hoe ze haar koffer zorgvuldig heeft ingepakt, de dagen en schone onderbroeken telde, T-shirts pakte maar ook een warme trui, voor kille momenten. Stevige schoenen maar ook slippers. En voor de zekerheid ook iets feestelijks, voor je weet maar nooit. Op alles voorbereid. En ik hoop dat ze daar straks met een fijn gevoel op terugkijkt en de rust en ruimte voelt om daar de koffer in haar hoofd in te pakken, voor de tijd die voor haar ligt en dat daar ook een feestjurk in zit.

Via Facebook volg ik haar belevenissen en gun ik haar oneindig veel feestjurk, zonneschijn en onbezorgdheid. Ook hoop ik dat we nog heel lang meedoen aan Heel Holland Kankert, tegen alle prognoses in en dat we over heel lang samen in de finale staan en uiteindelijk allebei winnen. Daar proost ik op.