Het is bijna winter, nog net herfst. De meeste bomen zijn al kaal maar er zijn er ook een paar die hun blaadjes hartgrondig vasthouden, alsof ze nog niet willen loslaten, nog niet klaar zijn voor het volgende seizoen.

Bomen kunnen niet praten en toch iets vertellen. Hoe het met ze gaat bijvoorbeeld. Door de droogte van vorig jaar zaten de oude platanen op de Statenweg lang niet zo dik in het blad als anders, een teken dat ze het moeilijk hadden. Ook vogels hadden hier mee te maken. Doordat hun nesten minder beschutting vonden waren ze meer kwetsbaar. En dus waren er minder vogels dit jaar.

Zelfs hier in de stad hangt alles natuurlijk samen, is er een ecosysteem waarin alles en iedereen, ook wij mensen, juist wij mensen, elkaar beïnvloedt. En zo werkt het ook in ons lichaam. Eigenlijk is de stad ook aeen lichaam, waar wij, de bomen, de vogels, de planten, de auto’s en huizen onderdeel vanuit maken. Hier in de stad vinden we het logisch dat op alle drukke kruispunten stoplichten staan, dat elke wijk één of meerdere supermarkten heeft en dat we via wegen, rails en wandelpaden naar onze bestemmingen reizen. En dat we via deze routes elke plek kunnen bereiken, om daar iets te doen, met iets of iemand die daar al is, of alleen. Het hangt allemaal samen, zo logisch.

Zo werkt ons eigen lichaam ook, het is niet alleen een verzameling van bloedvaten, lymfe-banen, spieren en pezen. Niet alleen een zak vol organen, botten en water, hormonen, klieren, baarmoeders en zaadballen. En dan in een aparte doos, onze emoties en gedachten. En als we pech hebben, dan krijgen we er zo een paar gram of kilo kanker bij. Nee, ons lichaam is één geheel, een briljante machine, een totaalpakket niet verpakt in cellofaan maar in een vel. Zonder strik erom en toch een kado.

Mensen vragen me weleens of ik teleurgesteld ben in mijn lijf door de melanoomkanker. Het antwoord is nee, nooit, geen seconde. Eigenlijk is het respect voor mijn lichaam alleen maar groter geworden. Eindelijk ervaar ik mijn lichaam als het allermooiste kado, misschien wel juist door de kanker. Alle vanzelfsprekendheid is bij de diagnose even weggevallen en na dat moment bleven alleen kracht, schoonheid en vertrouwen over. Kanker is een startpunt gebleken, geen eindstation.

Door de kanker heb ik nieuwe mensen ontmoet, lotgenoten. Sommige in het echt, anderen alleen via social media. Een tijdlang heb ik me afgevraagd of ik door moest gaan met mijn verhaal, mijn leven te delen in mijn blogs en vlogs. Twijfel, omdat het met mij zo goed gaat. Maar zoals je merkt, ik ga door, omdat ik me een verbinder voel tussen de kankerpatiënten en de gezonde mensen, ik ben namelijk allebei.

De twijfel verdween helemaal toen ik in contact kwam met Jikke. Jikke en ik kenden elkaar van gezicht, via Facebook. Onze werelden raakten elkaar op meerdere plekken, Rotterdam, 365 dagen succesvol en aardig wat gemeenschappelijke vrienden en kennissen. Toevallig kregen we op dezelfde dag, 5 juli 2018, de diagnose, zij darmkanker ik melanoom. Toch duurde het tot september 2019 voordat we écht contact kregen. Over dit moment schreef ik De dappere vrouw.

Sinds september hebben we regelmatig contact. Op dit moment gaat het niet fantastisch met Jikke. De kanker heeft zich van de chemo en operaties weinig aangetrokken, daardoor heeft ze net een maand lang in het ziekenhuis gelegen. De artsen in Nederland kunnen niets meer voor haar doen. Dit nieuws sloeg bij de altijd positieve Jikke in als een bom. Even zat ze op de wip; ga ik nu zorgen dat de tijd die ik nog heb goed is, of ga ik toch voor genezing of in ieder geval verlenging van mijn leven.

Een kliniek in Duitsland kwam met het antwoord, zij bieden een behandeling die haar, letterlijk, op het lijf geschreven is (hier kun je meer lezen). Maar daar is geld voor nodig, veel geld. En ik mag helpen. Bij de crowdfundactie maar ook als haar vriendin. We appen en bellen en de sfeer zit er goed in kan ik je vertellen. 

Vanaf de bank kijk ik nog eens naar de bomen die hun blad niet hebben verloren en ik realiseer me dat er bomen zijn die altijd groen blijven, ongeacht het seizoen…